Ben jij ook zo verdrietig, bang en boos?
Verdrietig, bang of boos zijn omdat je vader of moeder kanker heeft
is heel normaal. Laten we eens kijken wat anderen daarover te vertellen
hebben....
Noortje:
"Tegelijk met mijn moeder kreeg ook de moeder van mijn beste vriendin
kanker. Ik schrok vreselijk en ben heel lang bang geweest dat ik zelf
ook kanker zou krijgen."
Stan:
"Soms ben ik bang dat ik nooit meer echt plezier kan maken. Ik zit wel
in de kroeg, maar vind er eigenlijk niets aan. Mijn vrienden hebben
het over drank en mooie meiden en ik zit met mijn gedachten thuis."
Chris:
"Ik vind het zó verdrietig om haar zo ziek te zien. Ik kan er niet tegen.
Ik vind mezelf wel een ontzettende lafaard, maar het liefste zit ik
bij mijn vrienden."
Vincent:
"Ik ben een paar weken niet naar mijn werk geweest. Ik zag het helemaal
niet meer zitten. Mijn vader lag te kreperen van de pijn. Toekomst?
Hoezo toekomst? Uiteindelijk heeft mijn baas met mij gepraat en ben
ik toch maar weer begonnen."
Chris:
"Als ik ergens niet tegen kan dan is het dat gescheld over kanker. Ze
weten niet wat ze zeggen, maar intussen."
Door:
"Ik ben zo verschrikkelijk kwaad op die huisarts. Waarom heeft die stomme
vent mijn moeder niet eerder naar een ziekenhuis gestuurd? Misschien
was het dan nog goed gekomen. Nu gaat ze dood."
Is kanker erfelijk?
Slechts een enkele keer is kanker erfelijk. Veel vaker is de oorzaak
niet te achterhalen. Voel je zelf iets of heb je vragen over erfelijkheid,
ga dan naar je huisarts.
Waarom krijgt iemand kanker?
Een moeilijk te beantwoorden vraag. Het is in ieder geval niemands schuld.
Het gebeurt gewoon en dat is al verdrietig genoeg.
Gaat mijn vader of moeder nu dood?
Misschien is er een kennis aan kanker gestorven en denk je meteen dat
het nu de beurt is aan je vader of moeder. Een logische gedachte, maar
kanker en doodgaan is niet hetzelfde.
Je kunt ook beter worden. Je moet niet vergeten dat er een heleboel verschillende soorten kanker zijn. Blijf niet met je angsten en vragen rondlopen, maar leg ze voor aan de arts die je vader of moeder behandeld of aan een verpleegkundige.
Kan ik iets doen om mijn vader of moeder te helpen?
Je hoeft natuurlijk niet meteen de wereld op z'n kop te zetten, maar
misschien kun je af en toe iets extra's doen.
Boodschappen halen, de tuin aanharken, op je broer of zusje passen, eten koken, een leuke film halen of de krant voorlezen, er is altijd wel iets te doen.
Jannet:
"Mijn moeder
heeft een borstamputatie. Ze heeft een groot litteken aan de linkerkant.
In het begin wilde het gewoon niet zien. Nu ben ik eraan gewend, al moet
ik er niet aan denken dat ik ook zoiets krijg."
Op het forum kun
je berichten van andere
kinderen lezen. Je kunt ook zelf een verhaal of een bericht of een tekening
achterlaten
Marit:
"
Toen de knobbel bij mijn moeder een kankerknobbel bleek te zijn, voelde
ik plotseling ook een knobbel. Ik ben meteen naar de huisarts gegaan.
Ik kneep 'm ontzettend, maar gelukkig was er niets aan de hand."
Ik ben bang dat mijn vader doodgaat
Ik ben bang dat ik zelf ook kanker krijg
Ik weet niet waarvoor ik
bang ben,
maar ik ben het wel